Τωρα ήταν έτοιμος να χτυπήσει τα στρωματα
Όση ώρα εξελισσόταν η κατασκευή ξύλο με ξύλο δεν μπορούσε να εκτοξεύσει το βέλος, αλλά τώρα ήταν έτοιμος να χτυπήσει τα στρωματα. Με μια αστραπιαία κίνηση, που είχε δοκιμάσει χιλιάδες φορές στα γυμνάσια του τάγματος, τράβηξε από τη θήκη της δερμάτινης μπότας του ένα καλοακονισμένο εγχειρίδιο. Το τίναξε προς τον τοξότη τη στιγμή που σημάδευε. Το βέλος τινάχτηκε προς το θόλο των δέντρων καθώς ο τοξότης έπεφτε με γδούπο ανάσκελα, έχοντας δεχτεί το εγχειρίδιο ανάμεσα στα μάτια.
Εκείνη τη στιγμή αισθάνθηκε ότι κάτι κυλούσε δίπλα στα πόδια του. Γύρισε προς το μέρος του φίλου του. Το χαμόγελο της νίκης πάγωσε στα χείλη του. Τα μάτια του θόλωσαν. Το μυαλό του εξερράγη σε μυριάδες κομμάτια πόνου και φρίκης, καθώς αντίκριζε μια ξύλινη σφαίρα να κυλάει στο έδαφος. Αυτό που είχε κατρακυλήσει πλάι στα πόδια του δεν ήταν άλλο από μια υδρόγειο. Ο πέμπτος άνθρωπος παραμόνευε κρυμμένος στα επιπλα tv και κατάφερε το χτύπημα στο αγαπημένο του έπιπλο.
Ο επιπλοποιός της βασίλισσας
Ο νέος αυτός άντρας, που φορούσε ένα σκούφο παράξενο που έφτανε μέχρι το σαγόνι του, δεν ήταν άλλος από το σύντροφο του μαραγκού τα τελευταία χρόνια: επιπλοποιός, λουστραδόρος, πρακτικός σχεδιαστής, διακοσμητής και πρώην πωλητής και φυσικά μέγιστος αναλογιστής. Ο ίδιος, που είχε φτάσει με το σπαθί του ως την Αυλή της βασίλισσας και που κανείς σε όλη την Αγγλία δεν μπορούσε να αμφισβητήσει την τιμιότητα του, αναγκαζόταν να συγχρωτίζεται με έναν ερασιτέχνη. Όμως τον είχε ανάγκη. Δεν μπορούσε να κάνει διαφορετικά. Του ήταν απαραίτητος τουλάχιστον ωσότου συμπληρώνονταν όλα τα επιπλα. Όταν θα ολοκλήρωνε τη μύηση του στην μυστική τεχνική, τότε θα τον έστελνε με μια κλοτσιά, καθώς ταιριάζει σε αντιγραφείς, να συναντήσει τους όμοιους του κομπογιαννίτες στις όχθες του Τάμεση.
Ο άριστος τεχνίτης έκλεισε το παντζούρι με έναν αναστεναγμό. Προσευχήθηκε σιωπηλά στη στρατιά των αγγέλων να πάνε όλα κατ’ ευχήν σε τούτο το νέο ταξίδι που ετοίμαζαν. Η αρχική σκέψη να ξεκινήσει κάτι χωρίς την σύμπραξη του ερασιτέχνη, ήταν λάθος.
Επιπλα που αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοστηρίζονται
Επιπλα που αλληλοσυμπληρώνονται και αλληλοστηρίζονται, έτσι και τα κρεβατια θα πρέπει να είναι συμβατά και να αλληλοβοηθιούνται. Και όπως ο γωνιακος καναπες έχει ένα κέντρο στο σημείο τομής των δύο κάθετων αξόνων του, έτσι κι εμείς θα έχουμε έναν κοινό στόχο, που είναι η ανύψωση της αισθητικής του ανθρώπου. Η εξύψωση του από τα απλοϊκά σχεδιάκια του συρμού.
«Εξαιρετικό το σχέδιο που μας έδωσε το σημάδι στις καρεκλες», ακούστηκε σαν από χορωδία η φράση από τα στόματα των παρευρισκομένων.
Σύντομα πέρασαν στο δεύτερο θέμα, που αφορούσε την πανευρωπαϊκή επικράτηση του μπαρόκ. Πολλοί μίλησαν για το πώς πίστευαν ότι θα επιτυγχανόταν αυτό. Η διείσδυση στις αυλές, η εξάπλωση των ανώτερων σχεδίων, η τοποθέτηση των τραπεζιων στις πανεπιστημιακές έδρες και η τάση του πράγματος, που θα έπρεπε να διαδοθεί μέσα από έντυπα, λόγια και πράξεις, επιπλα, ήταν κάποιες από τις προτεινόμενες μεθόδους.
Είχε βγάλει από μια εσωτερική τσέπη ένα μικρό κοντυλοφόρο με φτερό και ένα μικροσκοπικό δοχείο μελάνης και σημείωνε φράσεις στο χαρτί που είχε μπροστά του. Όταν κάποια στιγμή πήρε το λόγο , τον κοίταξε με περιέργεια.
Η νοικοκυρά είχε φροντίσει όλα τα επιπλα στην εντέλεια
Το πρώτο πράγμα που του έκανε εντύπωση ήταν η αίσθηση καθαριότητας και τάξης. Η πόλη είχε φορέσει τα καλά της. Όμως δεν ήταν μόνο αυτό. Είχε επισκεφθεί αρκετές ευρωπαϊκές πόλεις στη ζωή του, αλλά καμιά δεν τον είχε κάνει να αισθανθεί τέτοιο νοικοκυριό, σαν να έμπαινε σ’ ένα ζεστό και φιλόξενο σπίτι όπου η νοικοκυρά είχε φροντίσει να είναι όλα τα επιπλα στην εντέλεια, καθαρά και περιποιημένα. Δεν μπορούσε να ξέρει αν αυτό ήταν έργο της εποχής της σοβιετικής επικυριαρχίας ή αποτέλεσμα της λεγόμενης Βελούδινης Επανάστασης.
Το δημοτικό μέγαρο τράβηξε για κάμποση ώρα την προσοχή του. Η εκπληκτική του πρόσοψη έδενε αρμονικά στοιχεία αρτ νουβό, αναγεννησιακά και μπαρόκ, με τρόπο που μαγνήτιζε το βλέμμα. Στο χώρο γύρω από την είσοδο νεαροί , ντυμένοι με τρίκοχα, μακριές κάπες, κόκκινα γιλέκα, με επίχρυσα σιρίτια και γυαλιστερές μαύρες μπότες κάτω από τα άσπρα καλσόν με τις γκέτες και τα παντελόνια που έσφιγγαν στο γόνατο, καθισμένοι σε σαλονια γωνιες προσπαθούσαν να πουλήσουν εισιτήρια για συναυλίες κλασικής μουσικής, που δε σταματούσαν ποτέ.
Ψάχνοντας στο σκοτάδι για ενα σκαμνί ανάμεσα στα επιπλα
Μπαίνοντας αχανές δωμάτιο, έκλεισε με προσπάθεια πίσω του τη βαριά πόρτα. Περίμενε μερικά λεπτά μέχρι τα μάτια του να συνηθίσουν στο απόλυτο σκοτάδι. Όταν άρχισε να προσαρμόζεται κάπως, προχώρησε προς την κατεύθυνση του μεγάλου κεντρικού παραθύρου. Ωστόσο το παράθυρο ήταν αρκετά ψηλό και χρειαζόταν σκαμνί για να φτάσει το πόμολο. Έψαξε στο σκοτάδι ανάμεσα στα επιπλα, με τα πόδια του για να βρει το σκαμνί. Απομακρύνθηκε λίγο από την άκρη του δωματίου και συνέχισε προσεκτικά να ψαχουλεύει για το ξύλινο σκαμνί, ώσπου το πρόσωπο του ακούμπησε σε κάτι κρύο, επίπεδο και σκληρό σαν μέταλλο.Οπισθοχώρησε ένα βήμα και αμέσως σκόνταψε σε κάτι που τον έκανε να χάσει την ισορροπία του και να κινδυνέψει να σωριαστεί στα πέτρινα πλακάκια. Όταν κατάφερε να ισορροπήσει, συνειδητοποίησε ότι αυτό που διακύβευσε την ευστάθεια του δεν ήταν άλλο από το πολυπόθητο σκαμνί. Έσκυψε, το άδραξε και με περισσή προσοχή κατευθύνθηκε ξανά στο τζαμένιο αψιδωτό παράθυρο. Όταν τράβηξε τις κουρτίνες και το άνοιξε αισθάνθηκε την ανακούφιση να μπαίνει στο δωμάτιο, μαζί με τη ρόδινη αυγή, τώρα μπορούσε να δει όλα τα επιπλα. Δεν μπόρεσε να μην αναστενάξει. Γύρισε να δει τι ήταν εκείνο το κρύο αντικείμενο στο οποίο παραλίγο να προσκρούσει. Διαπίστωσε ότι επρόκειτο για έναν καθρέφτη. Ένα κυκλικό κάτοπτρο σε επιχρυσωμένη κορνίζα.
Παιχνιδια της σκέψης στο τελευταίο δωματιο.
Ποιο θα μπορούσε να είναι όμως το έπιπλο; Σίγουρα θα έπρεπε να είναι κάποιο που να μπορεί να το σκεφτεί. Θυμήθηκε ότι παλιότερα, όταν αντάλλασσαν τέτοιου είδους παιχνιδια, χρησιμοποιούσαν διάφορα αξεσουαρ, όπως τίτλους βιβλίων ή ονόματα ζώων ή ιστορικά επιπλα. Θυμήθηκε επίσης του να του αναλύει την επικινδυνότητα ενός τέτοιου σταθερού, το οποίο κάλλιστα θα μπορούσε να πέσει στα χέρια κάποιου , παρέχοντας τη δυνατότητα προσφοράς όλων των επόμενων μηνυμάτων. Έτσι προτιμούσαν ρεύματα εναλλασσόμενα, αλλά με κάποια λογική αλληλουχία. Ο ήχος του συρμού μέσα από το τούνελ, καθώς έφτανε στην αποβάθρα του σταθμού, διέκοψε τον ειρμό των σκέψεων του. Κινήθηκε προς το τελευταίο δωματιο, που έδειχνε σχετικά άδειο.Μπήκε και κάθισε αναλογιζόμενος την ιδέα που του είχε έρθει για τα επιπλα. Μια ιδέα που είχε αναδυθεί από τις δεξαμενές της μνήμης του. Θα μπορούσε να είναι ημερομηνία! «Ένα τέτοιο επιπλο έχει το πλεονέκτημα να αλλάζει διαρκώς και επιπλέον δεν είναι περίπλοκο ούτε απαιτείται προσπάθεια για να το θυμηθεί κάποιο.
Πολύπλοκα μηνύματα σε κώδικα για παιχνιδια
Το μήνυμα, είναι απλό, αλλά χρειάζεται ερμηνεία. Το μόνο που μπορούσε να σκεφτεί ήταν ότι η αναγγελθείσα επιτυχία του εκφραζόταν με αυτό το είδος παιχνιδιού πάνω στα επιπλα.Τουλάχιστον ότι η λαχτάρα του να μας κάνει κοινωνό της υποτιθέμενης ανακάλυψης, σχετικά με το χειρόγραφο με την περίεργη γραφή, τον οδήγησε να στείλει ένα θριαμβευτικό μήνυμα σε μορφή κώδικα για να παρατείνει την αγωνία του ανιψιού.Σηκώθηκε χαμογελώντας, τοποθέτησε τα φύλλα του χειρογράφου στο μικρό ντουλάπι όπου έβαζε τα φύλλα του. Φαίνονταν αρκετά παλιά για να τα αφήσει εκτεθειμένα. Κατόπιν πήρε το φύλλο χαρτιού. Το κοίταξε προσεκτικά. Η φράση στο τέλος δεν ήταν σίγουρος τι μπορούσε να σημαίνει, αλλά η λέξη «σκακιέρα» τον έκανε να σκεφτεί ότι ο θείος του νοστάλγησε να παίξουν κάποια παρτίδα δίπλα στο τζάκι, όπως παλιά. Κι ο ίδιος το είχε νοσταλγήσει. Έριξε μια ματιά στο ρολόι του. Είχε ήδη αργήσει κι έπρεπε να βιαστεί αν δεν ήθελε να πάει στην συνάντηση νηστικός. Τα ηλεκτρονικά μηνύματα είναι ενίοτε γρίφος.
Ξεκάθαρο μηνυμα για επικοινωνια στα κρεβάτια
Ένιωθα ότι ο γάμος μας χρειαζόταν μια τονωτική ένεση, γιατί είχε χαλαρώσει πολύ και από τις δύο πλευρές, η αρχικη φλόγα δεν υπήρχε. Μας έλειπε μάλλον ένα μεταλλικό κρεβάτι, ίσως και κάποιο από τα αλλά επιπλα που είχαμε στο παλιό σπίτι. Ίσως κάποιο ταξίδι μακριά από τις έγνοιες, μόνο οι δυο μας, να μας έκανε καλό. Προς το παρόν δε γινόταν, διότι δεν είχαμε ελεύθερο χρόνο.
Δεν έμενε παρά να διοργανώσω μία γιορτή για την επέτειο μας στο σπίτι μας. Δε νομίζω ότι θα έφερνε αντίρρηση αυτή τη φορά. Ήταν η πρώτη επέτειος μας, μια πολύ σημαντική μέρα, εκτός του ότι ήταν και μέρα των ερωτευμένων, άρα δυο φορές πιο σημαντική για κάθε είδους συνεργασιεσ. Άρχισα να κάνω σχέδια την ίδια στιγμή: τι θα μαγείρευα, τι θα φορούσα, ποιους θα καλούσα και κυρίως τι δώρο θα αγόραζα στον άντρα μου. Αμέσως ένιωσα καλύτερα. Συμφώνησε κι εκείνος χωρίς να προβάλει αντίρρηση η παράπονο, κάτι που με ξάφνιασε ευχάριστα. Όλα πήγαιναν καλά. Ίσως ήταν καιρός να προχωρήσουμε περισσότερο, να μεγαλώσει η οικογένειά μας. Σταμάτησα να τηλεφωνώ στον επόμενο και άρχισα να κάνω σχέδια για νεα επιπλα, με γνωση κατά προσεγγιση στον ν αττικής.
ειδη αγορας
Να τα υπέροχα αντικειμενα που είχα πια στην κατοχή μου. Ήταν τέλεια! Όλα. Και τα επιπλα, και τα παπούτσια, και οι τσάντες, και τα αξεσουαρ. Και τι δεν είχα πάρει! Μια μαύρη τραπεζαρια με λεοπάρ φόδρα, πέντε καρέκλες, δώδεκα παιχνιδια, τρία στρωματα, τρία φορέματα, δύο τσάντες, πέντε ζευγάρια παπούτσια, πιτζάμες, εσώρουχα, ζώνες, γυαλιά ηλίου, εσάρπες, καλλυντικά. Όλα φίρμες ή απομιμήσεις σε εξευτελιστικές τιμές, όπως ένα υπέροχο μαύρο βραδινό φόρεμα με ελαφρύ παγιετέ κέντημα στο μπούστο, το οποίο μου είχε στοιχίσει μόλις δεκατέσσερα ευρώ! Μάλιστα, τόσο φτηνά!
Η ώρα πια πλησίαζε οχτώ. Με είχε πάρει τηλέφωνο γύρω στις δώδεκα το μεσημέρι, πάντα από το γραφείο του, και είχαμε μιλήσει για δέκα λεπτά πάλι. Ήταν τη στιγμή που αγόραζα τα πανέμορφα επιπλα για πεντακόσια είκοσι εφτά ευρώ. Μου είπε ότι τα έβρισκα ακριβή για λαϊκή αγορά. Όταν όμως του είπα ότι παρόμοια τα είχα δει σε ιταλική μπουτίκ στην Αθήνα να πωλείται γύρω στα χίλια διακόσια πενήντα ευρώ, το βούλωσε.
Τιμή προσφοράς
Ήταν ήδη πολύ αργά, δυόμισι μετά τα μεσάνυχτα, πήγα με την κυρία σπίτι της και ο κύριος έδωσε τη διεύθυνσή μου στον αμαξά, ακούμπησα το χέρι μου στο δικό του και του ζήτησα να πάμε κάπου, ήταν τόσο πολλά αυτά που ήθελα να συζητήσω μαζί του και είχα τέτοια φοβερή ένταση που δεν ήμουν σε θέση εκείνη τη στιγμή να αντιμετωπίσω το ερωτηματικό και επικριτικό βλέμμα της εταιρίας.
«Δεν μπορώ να σε πάω σπίτι μου, πρέπει να προσέχουμε την υπόληψή σου τι θα πουν οι υπηρέτες; Θέλεις να πάμε στο γραφείο μου να σου κάνω ένα ζεστό τσάι με λίγο κονιάκ και να δούμε τις λεπτομέριες;»
Δέχτηκα και στο δρόμο απορούσα με την αποκοτιά μου, τι βραδιά παράξενη, τι αλλόκοτα πράματα θα μου συνέβαιναν ακόμα… με αυτά τα επιπλα;
Το φιλόξενο γραφείο του με αγκάλιασε, μόλις μπήκα μέσα. Έκατσα στο δερμάτινο ντιβάνι και ο κύριος πήγε πίσω από ένα χώρισμα να ετοιμάσει το τσάι.
«Βάλτε μπόλικο κονιάκ», του φώναξα κι έσκυψα να λύσω τα κορδόνια απ, τα μποτίνια μου, ήμουν όμως τόσο κουρασμένη που τα χέρια μου δε με υπάκουαν.
«Περίμενε, να σε βοηθήσω, περίμενε, καλή μου!»
Άφησε το τσάι πάνω στο τραπεζακι σαλονιου και γονάτισε μπροστά μου, με απαλές κινήσεις μου, έβγαλε τα μποτίνια προσέχοντας να μην αγγίξει τα πόδια μου.